درر : سرازير شدن شير . الأهاضيب : زمين مرتفع و بلند . الشّابيب : بارانى كه به تندى مىبارد . البرك : سينه . البوانى : دنده‌هاى زيرين سينه . بعاع : سنگين شدن ابر از آب . الأرض الهامدة : زمينى كه در آن گياه نيست و گياه نروييده است . زعر : جمع « ازعر » به زمينى گفته مىشود كه در آن گياه نمىرويد يا بسيار كم مىرويد . ريط : جمع « ريطة » به پيراهن گفته مىشود . سمطت : از « سمط » به نخ تسبيح در حالتى كه دانه‌ها درون آن گرد آمده باشد ، گفته مىشود . الأنوار : جمع « نور » به معناى گل است . الفجاج : جمع « فجّ » به معناى راه گسترده و روشن بين دو كوه است . الجوادّ : جمع « جاده » به معناى راه است . ساختار ادبى الّتى تقصر : صفت براى « أرض » است . أرسله : جواب « إذا تمخّضت » است . سحّا : مفعول مطلق نوعى و در اصل چنين بوده است : « إرسالا سحّا » . درر : مفعول « تمريه » است . أخرج به : جواب « فلمّا ألقت » است .